“Barwą adamas jest barwa salmiaku...kamień adamas i złoto lubią się wzajemnie i adamas porusza się szybko w kierunku złota […]”

Arystoteles

Najstarszym źródłem wiedzy o diamentach są mity i legendy. W języku staroindyjskim diament to Wajra, słowo, którym określano również bóstwo odpowiedzialne za męstwo, tężyznę fizyczną, rozum i talent. Niezwykłe własności fizyczne diamentu, zwłaszcza jego twardość, świadczyły według starożytnych o drzemiącej w nim mocy wszechpotężnych bogów.

Nazwa diament wywodzi się od greckiego słowa adamas, oznaczającego niepokonany, niepokorny. Nawiązuje tym samym do niezwykłej twardości tego kamienia. Pierwotnie słowa adamas używano dla określenia żelaza, niezwykle trwałego i cennego w czasach antycznych surowca. Jednak dzięki wyprawom Aleksandra Wielkiego, przyczyniającym się do ożywienia handlu, do Grecji i Rzymu zaczęły trafiać niezwykle skarby. Wśród nich były również diamenty, o których wspominał w swoich zapiskach Arystoteles, nauczyciel i przyjaciel Aleksandra Wielkiego.

Najstarszym źródłem diamentów jubilerskich są Indie. To właśnie stamtąd pochodzi słynny Koh-i-Noor (Góra Światła). Diament o masie 108,93 ct został zdobyty przez Anglików w roku 1849 wraz ze skarbcem Lahore. W roku 1852 diament został przeszlifowany do owalnego szlifu brylantowego. Początkowo nosiła go w formie broszy królowa Wiktoria, która zamieściła w testamencie klauzulę, że nosić go mogę jedynie kobiety. Wynikało to z przesądu, że kamień przynosi nieszczęście mężczyznom. Ostatecznie w roku 1937 Koh-i-Noor stał się częścią nowej korony, zwanej koroną Królowej Matki.